land of decay
Saturday, June 25
  cologne

cologne
Originally uploaded by inertia_.
μπορει να ειναι ενα σκοτεινο και μελαγχολικο αστικο τοπιο, αλλα ΔΕΝ εχει σκιουρακια, και αντι για φρεσκοκομμενο γρασιδι μυριζει καυσαεριο!
Το πηρα αποφαση. Δε θα μπορουσα να ξαναζησω εκτος πολης. Το πειραμα Loughborough απετυχε. Θελω τσιμεντα!

inertia
 
Thursday, June 23
  Dog Days.
Συμφωνα με το bbc, σημερα το θερμομετρο θα αγγιξει τους 27 χωρις κανενα συννεφο πανω απο τα midlands...the rural heartland of England. Το Loughborough ειναι σχεδον αδειο. Εχουν μεινει μονο οι masterαδες... απειροι Κινεζοι, Ελληνες και λιγοι Αγγλοι, και φυσικα τα localia που κανουν την παρουσια τους πιο αισθητη απο ποτε.
Σημερα καθως γυρνουσα απο την βιβλιοθηκη, με σταματησε στον κεντρικο πεζοδρομο του χωριου μας μια χαρουμενη, ευγενικη και καταξανθη νεανις, απο τις πολλες που τρεχουν καθε μερα με βροχη ηλιο χιονι εχοντας ενα ντοσιε στο χερι , προσπαθωντας να μαζεψουν λεφτα για τους ιερους σκοπους τους.
Ο ηλιος ηταν αρκετα δυνατος και ενοχλητικος με αποτελεσμα να μη καταλαβω και πολλα απο αυτα που μου ειπε. Επιασα δυο λεξεις...charity και bank acount. Χωρις να ζητησω διευκρινισεις και με θολο το μυαλο απο την υγρασια και την ζεστη απαντησα οπως απαντανε κατι ντροπαλοι τυπο μπροστα απο την καμερα που τους σταματαει φασιστικα μεσα στη μεση της Εγνατιας... 'Δεν ξερω, δεν ειμαι απο εδω..' Φυσικα η κοπελα επεμεινε (την δουλεια της εκανε), και προσπαθησε να αρχισει μια φιλικη κουβεντα μαζι μου, κανοντας ομως ενα μοιραιο λαθος. Ρωτησε την λαθος ερωτηση ' do you like it here?'. Μονομιας ξεχασα ζεστη, υγρασια, κουραση, πεινα, διψα, τουαλετα κτλ. και αρχισα να μονολογω για την κακομοιρια και την μιζερια του Loughborough, για τους καθε λογης physical trainers, για το ποσο κριμα ειναι να μη ζεις στο Λονδινο η σε καποια αλλη πολη αλλα να ζεις στην μεση του πουθενα...
Κατα τη διαρκεια του μονολογου αυτου, με την κωλοπροφορα μου και το ιδιατερο παθος της περιστατσης, το υφος της κοπελας απο χαρουμενο και φωτεινο, αλλαξε. Κατεβασε το κεφαλι της σαν να εδειχνε κατανοηση και το χαμογελο της εκανε φτερα. Αφου σταματησα μετα απο μερικα λεπτα, δεν προσπαθησε να μου εξηγησει τι ειδους charity εκπροσωπει η γιατι θελει να ξερει για τον τραπεζικο μου λογαριασμο, αλλα μου ειπε με πολυ χαμηλη φωνη 'have a nice summer ', και εφυγε.
Φευγοντας, δε ξερω γιατι, αρχισα να γελαω μονος μου και κατα ενα περιεργο τροπο ενιωσα πολυ χαρουμενος και ευτυχισμενος. Μετα απο λιγα λεπτα ομως, συνειδητοποιησα οτι σε λιγες εβδομαδες θα ευχομαι να εχει 27 βαθμους Κελσιου στα τσιμεντα της Θεσσαλονικης!
inertia
 
Wednesday, June 22
  Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα... Συνεχίζοντας το στίλ του τίτλου από ένα τραγούδι, θα μεταφέρω τις εντυπώσεις μου από το ταξίδι μου στη θεσσαλονίκη, απ' όπου γύρισα χθές το βράδυ. Είχε αφόρητη ζέστη και υγρασία. Το ξέρω πώς ήταν αναμενόμενο εγώ να γκρινιάξω γι αυτό, αλλά το δηλώνω από την αρχή ώστε να δικαιολογήσω ότι μέχρι τουλάχιστον τις 7 το απόγευμα κάθε μέρα, δεν έκανα τίποτα. Εκτός σπιτιού βέβαια, γιατί μέσα, στον ίσκιο, έκανα πολλά.Η θεσσαλονίκη λοιπόν, έχει (ξανα)γίνει τελείως βαλκανική και ανατολική πόλη, με αποτέλεσμα, να αποκτά τεράστια γοητεία για (μας) τους ξένους σε αυτή. Η μεγάλη αύξηση των οικονομικών μεταναστών και το (σχετικό) άνοιγμα της βαλκανικής αγοράς με Βουλγαρίες, Σερβίες και λοιπές χώρες, στον τουρισμό και στο εμπόριο, την έχει κάνει πολυπολιτισμική και ζωντανή με ξένες φωνές παιδιών, εφήβων και εργατών. Να δούμε πότε οι τοπικιστές και πατριδόπληκτοι Έλληνες κάτοικοί της θα καταλάβουν ότι είναι προς το συμφέρον τους. Είναι πια μια πολυπολιτισμική πόλη με έντονο το εργατικό ανατολικό στοιχείο, όχι σαν τις Ευρωπαϊκές μεγά-πόλεις, που πλεονάζει ο πολιτισμικός, φοιτητικός και χίππικος νομαδισμός από μέσο (και μεγαλο)αστούς Ευρωπαίους (σαν και μένα). Αυτό το στοιχείο το βρίσκω πολύ θετικό, σε μια μικρή πόλη σαν αυτή, γιατί τα χρόνια του '90 ήταν πολύ κλειστή, με πολύ μεγάλο αίσθημα μοναδικότητας και τοπικισμού. Όχι πως τώρα δεν υπάρχει, αλλά όσο νοθεύεται η πολιτισμική σύνθεση τόσο θα υποχωρεί (ΕΥΤΥΧΩΣ, γιατί αρκετά βιβλία κάψανε οι αιρετοί άρχοντές της).Κατά τα άλλα, γίνονται πολλά πράγματα εκεί. Ίσως και περισσότερα από την Αθήνα, και σίγουρα περισσότερα πιο ανατρεπτικά πράγματα. Όχι ότι θα πέσει ο καπιταλισμός από τους Θεσσαλονικείς, αλλά όταν ζεις σε μια τελματώδη πόλη, εντείνεις και την αντίδραση. Κατά ένα περίεργο τρόπο, γίνονται και αρκετά πρωτοποριακά πράγματα εκεί, και ίσως να έχει δίκιο ο Σαββόπουλος (άξιο τέκνο) που τραγουδούσε ότι την ιστορία την φτιάχνουν οι παρέες (της).Οι έλληνες κάτοικοι, πολύ φιλόξενοι και φιλικοί. Αυτοί που δεν είχαν πρόβλημα με τους Αθηναίους. Πώς με κατάλαβε ένας ταρίφας μόλις μπήκα στο ταξί, και με ρώτησε "από τα νότια;" είναι άξιον απορίας. Μάλλον είχε Αθηναιόμετρο στη κεραία. Βαλκανική φιλοξενία πάντως. Τείνει να έχει υποκατασταθεί από την τυπικότητα και το κέρδος στη μητρόπολη απ' όπου έρχομαι. Άσε τον καταιγισμό από όμορφες και εναλλακτικές γυναίκες. Έχουν εναλλακτικέψει οι ελληνίδες όσο έλειπα; Τί έγιναν όλα αυτά τα σαλονικιά υπερκυριλέ τσουλιά με το πολύ βάψιμο όλη μέρα και το μάτι του κυνηγού για εμφανίσιμους κυριλέ (παντρέψιμους) άνδρες; Σα μειοψηφία μου φάνηκαν τώρα. Ή ίσως να τριγυριζαν στη Χαλκιδική, και όχι παραλία. Τι έγινε, θα έχουν όλες καλλιτεχνικές ανησυχίες και υπαρξιακά άγχη; Όποτε, τι να κάνουμε; Συνεχίζω να μην ξέρω. Ξέχωρα από μερικές καλές ιδέες και καλές προθέσεις, νομίζω ότι η νομαδική ιδιότητά μου θα παραμείνει.Και ίσως να γκρινιάζω για καιρό ακόμα.Ή να μετακομίσω εκεί, και να κάνω (άλλη) μια νέα αρχή.

lazlo kovacs 
  Γιατί γουστάρω το Αμερικάνικο Ρόκ (και τους Αμερικάνους κατά προέκταση) Το αμερικάνικο ρόκ είναι απλό και εύληπτο. Δεν εχει επίφαση σπουδαιοφάνειας και ελιτισμού, οι δημιουργοί του δεν το παίζουν πειραματιστές και καλλιτέχνες ολκής. Κανένα συγκρότημα που προήλθε από την β. Αμερική δεν έχει τα προαναφερθέντα στοιχεία, ούτε καν τα ηλεκτρονικά και χορευτικά (που σημειωτέον, δεν τα καταφέρνουν και ιδιαίτερα, όπως στην Ευρώπη). Στόχος τους είναι η διασκέδασή (τους και) του κοινού. Σε αυτό και τα καταφέρνουν. Ούτε τα πιο πειραματικά συγκροτήματα όπως οι Residents, ή οι Tuxedomoon στον απόηχο του 70 και της ψυχεδέλειας, δεν είχαν χάσει αυτό το προσανατολισμό σε μια υγιή και τίμια σχέση εμπορίου και διασκεδαστή-διασκεδαζόμενου.[Εδώ έλεγα να κάνω μια πολιτισμική κριτική γαι τα παρόμοια πλεονεκτήματα του Αμερικάνικου λαού, την ευθύτητα, τιμιότητα και απλότητα, αλλά τώρα βαριέμαι, και δεν θέλω να επεκταθεί πολύ το κομμάτι]Αυτό έκαναν και οι Queens Of The Stone Age, στις 15/06, στο Φάληρο. Έπαιξαν για το λαό. Το λαό τους που είχε έρθει να ακούσει σκληρό ρόκ, παιγμένο απλά. Παίξαν όλα τα γνωστά κομμάτια, από όλους τους δίσκους. Και εγώ μια μπάντα που ξεκινάει συναυλία σε μια μικρή χώρα με το σινγκλ από τον πρώτο δίσκο (το Regular John), που μάλιστα το είχε παίξει και 5 χρόνια πρίν, εγώ τη σέβομαι. Κυρίως, όταν επιλέγει να παίξει και εκκωφαντικά δυνατά, να αφήσει το crowdsurfing, να παίξει 3 ανκόρ (1 ώρα και 50 λεπτά συνολικά), και κυρίως να αφήσει τους πειραματισμούς και τα τεράστια ηχητικά πειράματα σε άλλους. Και είναι αυτή πλέον, η καλύτερη συναυλία της ζωής μου.

lazlo kovacs 
Saturday, June 18
  επιστροφή Χαιρετεεεεεε!!!

Αξιώθηκα να γυρίσω έπειτα από τις ολιγοήμερες διακοπές μου στην πολυαγαπημένη Αθήνα...ήταν πολύ ωραία κι ανανεωτικά πραγματικά...

Χθές, πρώτη μέρα στο χωριό και ένα νέο επεισόδιο παίχτηκε και πάλι...Ακόμα δεν ήρθα ρε παιδιά...Ήρεμα!

Χθές ήταν ημέρα BBQ...το οποίο οργανώθηκε από την εστία που μένω...Τρελή κατάσταση indeed, όλοι οι αγγλάκηδες ήταν οργανωμένοι με κουβερτούλες κλπ...και είδη ΠικΝικ...χυμένοι στο γρασίδι. Διάφοροι τριγύρω έπαιζαν μπαλίτσα, φρισμπυ...και βέβαια έπιναν ασταμάτητα...μαζί με τη μπάλα και η μπύρα - απαραίτητο αξεσουαρ!Οι ελληνάρες από την άλλη φραπεδιά...χυμένοι στο γρασίδι...αραλίκι, κλπ...

Ο λόγος που λέω όλα αυτά είναι γιατί δεν είχα ξανασυμμετάσχει σε english style BBQ...και μου εκανε εντύπωση το όλο σκηνικό...το διασκέδαζαν απίστευτα όλοι οι παρευρισκόμενοι...ο καθένας με τον τρόπο του...

Όσο για το βράδυ...τρελής κατάστασης συνέχεια...Τελευταία μέρα στο Union...και κατέληξα να πάω με μια παρέα - όχι τόσο οικεία σε μένα αλλά challlenging κατα τ' αλλα...τι βράδυ κι αυτό...17 Ιουνιού - χορός μέχρι τελικής πτώσεως...φλέρτ...χαλαρή παρέα...επιστροφή....και στο παραμονή στο πάρκινγκ μεχρι τις 4...για να δούμε τον ήλιο να βγαίνει...

Όμορφη Μέρα...

Φοτονιο 
Friday, June 10
  "Έχετε γειά βρυσούλες, λό-ογγοι, βουνά, ραχούλες"... Έχω καθαρίσει κυριολεκτικά με οδοντόβουρτσα τα πάντα στο δωμάτιο,
έχω βάλει τη πίτσα να γίνεται,
έχω τελειώσει όλες τις δουλειές που είχα να κάνω (ή έτσι νομίζω)

μου μένει να βάλω τα τελευταία βιβλία στο σακκίδιο, και μαζί το λάπτοπ
(αλλά αυτό δεν γίνεται να το είχα κάνει, γιατί δεν θα έγραφα).

Στις 2:30 θα με περιμένει ταξί στην είσοδο, ελπίζω.

Και τώρα είναι η ώρα του αναστοχασμού
Το δωμάτιό μου φαντάζει λίγο πιο άδειο, και σκέφτομαι αν έκανα καλά που πήρα τοσα πράγματα μαζί.
Αλλά όσο πιο πολλά έπαιρνα τώρα, τόσο λιγότερα στην τελική μετακόμιση.
Και με πιάνει πάλι αυτή η ανησυχία, για την κατάσταση πίσω, γιατί λείπω αρκετό καιρό, και όσο και να με εκνευρίζει,
τον έχω κάπως συνηθίσει το βάλτο.
Αλλά κυρίως ανησυχώ για το υπέρβαρο στις αποσκευές μου, γιατί δεν έχω που να τις ζυγίσω. Και αυτοί/ές της ΒΑ είναι απρόβλεπτοι/ες.
Πρέπει να έχει κοιμηθεί καλά ο άλλος, να του έχει κάτσει η γκόμενα χθές το βράδυ ή το πρωί, να μην τσακώθηκε με κανενα προϊστάμενο...
Όχι ότι αγχώνομαι σαν τον ινερτια, τον καλύτερο πελάτη του μπούτς...
(ΞΕΚΟΛΛΑ!!! μιλάω ως ειδικός τώρα: δεν θα γίνει αεροπειρατεία)
Ας ελπίσουμε όλα να πάνε καλά με το τσέκ-ίν.
Ίσως αν στείλω κάτι απο Αθήνα, την πατρίδα όλου του Δυτικού Πολιτισμού, τη μητέρα του Ελληνικού πνεύματος, κλπ...
Αλλά μόνο αν μου τύχει κάτι καλό, γιατί θέλω να φυλάω την έμπνευση της γκρίνιας για το χωριό... 
  Πανικος ΙΙ ! Αυριο, σε μια κριση που θα ζηλευε ακομα και ο Woody Allen, θα παω στο φαρμακειο της γειτονιας μου και θα αγορασω...ενα κουτακι φυτικα χαπια που λειτουργουν σαν ηρεμηστικα, κατι αλλες καψουλες που φερνουν νυστα, ειδικα αυτοκολλητα που βοηθανε την αναπνοη κατα την διαρκεια του υπνου, τα νεα υπερ-αποτελεσματικα Panadol, ενα ειδικο περικαρπιο που καταπολεμαει την ναυτια οταν το αεροπλανο πεφτει σε λακουβες, ειδικες ωτοασπιδες για την πτηση, ενα ακομα περικαρπιο για να παιζω κιθαρα χωρις να βριζω απο τους πονους και να θελω να σπασω την κιθαρα στο κεφαλι ενος εκ των συγκατοικων μου. Και αν μου μεινει κανα φραγκο θα αγορασω και ενα μπουκαλι κρασι!

inertia 
Thursday, June 9
  Περί ταξιδίων Σημερα ειναι η πρωτη μερα μετα το Πασχα που δε χρειαστηκε να ανοιξω βιβλιο για να ψαξω τι εχει πει καποιος σοφος ακαδημαικος πριν απο μενα και να το βαλω ως quote σε εργασια μου παριστανωντας τον ξυπνιο με λογια αλλων και παιρνοντας εναν ακομα καλο βαθμο. Η επομενη προθεσμια μου ειναι στις 29 Σεπτεμβριου, αλλα πρακτικα το διαβασμα και το γραφιμο εργασιων στην Αγγλια τελειωσε για εμενα χθες. Τον ενα μηνα που μου εχει μεινει θα τον περασω πανω απο καποιο φωτοτυπικο μηχανημα, συλλεγοντας υλικο για την διπλωματικη μου, η οποια θα γραφει εν μεσω πειρασμων, κατω απο το κλιματισικο και παρεα με δυο παλιους ενισχυτες στην Θεσσαλονικη.
Το nickname του Loughborough δεν ειναι τυχαια 'ο βαλτος'. Αν πατησεις μεσα στον βαλτο, η καθε επομενη κινηση ειναι τοσο δυσκολη που προτιμας απλα να μη κουνιεσαι και να μεινεις ζωντανος. Ετσι και στο Loughborough, αν ριζωσεις μεσα του και περασεις μηνες πανω απο βιβλια και σημειωσεις, η καθε κινηση μετα ειναι βουνο. Το προγραμματισμενο εδω και καιρο ταξιδι μου στην 'κανονικη Ευρωπη' (Γερμανια/Ολλανδια), αν και ζωτικης σημασιας...με εχει φορτωσει με υπερβολικη πιεση. Τα ρουχα, η βαλιτσα, το διαβατηριο, ταξι, λεωφορεια, αεροδρομια, αεροπλανα, τρενα, ξενοδοχεια, μουσεια, βολτες σε αγνωστα μερη, καινουργια προσωπα...πραγματα που ενα χρονο πριν δε θα τα σκεφτομουν καν, εδω ειναι συνεχεια στο μυαλο μου με μια αρνητικη χροια. Ξερω οτι απο τη στιγμη που θα κλεισω την πορτα πισω μου και θα μπω στο ταξι θα τα ξεχασω ολα, αλλα μεχρι τοτε θα ειναι ολα ενα βουνο μπροστα μου.
Σκεφτομουνα μεσα σε ολα αυτα περι ταξιδιων την διακριση αναμεσα στις λεξεις τουριστας και ταξιδιωτης. Ο τουριστας , μια εννοια με αρκετα αρνητικες αποχρωσεις, και απο την αλλη ο ταξιδωτης, κατι το πιο ποιητικο, ρομαντικο...μυστηριωδες. Ισως αυτο που δικαιλογει την υπαρξη αυτων των δυο λεξεων, και τα διαφορετικα ορια που η καθε μια περιγραφει, να ειναι το μυστηριο που κρυβεται αναμεσα τους. Οι φρασεις 'μου αρεσει να κανω τουρισμο' και 'μου αρεσει να ταξιδευω', ακουγονται σαν κατι το εντελως διαφορετικο ενω περιγραφουν στην ουσια μια παρομοια κατασταση...εναν ανθρωπο με μια βαλιτσα σε ενα αγνωστο μερος να προσπαθει να διασκεδασει, να δει, να ακουσει , να μυρισει και να γνωρισει το αγνωστο. Ειναι σαν να υποστηριζει καποιος οτι δεν ειναι ψευτης αλλα του αρεσει να λεει μικρα παραμυθια που και που. Φυσικα και δε λεει την αληθεια λεγοντας παραμυθια, αλλα αυτο δε τον κανει φευτη, τον κανει παραμυθα...Βεβαια οι περισσοτεροι απο εμας θεωρουμε εαυτους ταξιδιωτες και οχι τουριστες οταν παιρνουμε την βαλιτσα και ξεκιναμε για ενα αγνωστο προορισμο. Οπως μας αρεσει να λεμε ωραιες ιστοριες αλλα οχι ψεματα. Μεχρι να γινουμε και εμεις τουριστες λοιπον, δεν εχουμε παρα να ταξιδευουμε οσο μπορουμε αφηνοντας τα πραγματα στην τυχη.

inertia 
Wednesday, June 8
  Nostos or what? Σε 2 μέρες γυρίζω για διακοπές στα πάτρια εδάφη
(αν και είμαι οπαδός του συνθήματος "home is where your heart is", σαν μια καλή ταινία παλιότερα).
για 18 μέρες.
η αλήθεια είναι ότι με έχει πιάσει ένα ψιλοάγχος, μια ανησυχιούλα.
Γιατί;
Επειδή φεύγω από τη μούχλα, το βάλτο, τη λάσπη
(αυτό που λέμε pond εδώ στην ξενιτιά) κάτι τέτοιο μάλλον παίζει. Και το έχω ξαναγράψει, ότι τη μούχλα τη συνηθίζεις, και δεν της δίνεις σημασία.
Μάλλον my heart is not here όμως.
Πάντως χθές κοιμήθηκα στις 4, μόλις δεύτερη φορά στο χωριό και πρώτη χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Ανησυχητικό.
Αν και ξέρω ότι θα τα βρώ σκούρα στην ελλάδα, για διάφορους λόγους, μετά από τόσο καιρό μάλλον θέλω να γυρίσω, γιατί εδώ δεν αντέχεται.
Εδώ και 3 μήνες κάθομαι σε ένα γραφείο και κάνω ένα μόνο πράγμα, μια πτυχιακή. Μάλλον βαρετό, απ' ότι φάνηκε.
Αλλά και στην ελλάδα, δεν ξέρω τί θα ξημερώσει σε πολλούς τομείς: αν θα βρώ εισιτήρια για τις συναυλίες, αν θα έχω χρόνο πέρα από τον οδοντίατρο, αν θα μου κάτσουν καλά κάποια προσωπικά πράγματα.
Και σίγουρα δεν θα έχω λεφτά πάλι, και θα κλαίγομαι.
Και σίγουρα θα με τσαντίζουν πολλά πράγματα, όπως η ζέστη, οι οικογενειακές απαιτήσεις, οι κωλοέλληνες, ο παραγοντίσκοι, κλπ.
(ΠΡΟΣΕΧΩΣ σε ΝΕΑ ΕΓΓΡΑΦΗ: οι παραγοντίσκοι του εξωτερικού, οι μονιμάδες με το υφάκι, οι άνθρωποι χωρίς έγνοιες και προβλήματα)

Αλλά ένα διαλειμματάκι (18 ημερών) δεν έβλαψε ποτέ κανένα μαστερά.
Ειδικά αν του έχει στερέψει η έμπνευση και η διάθεση για διάβασμα.

ΥΓ: ήθελα να τονίσω, ότι οι αναφορές μου στην γλώσσα των προγόνων μας μόνο χαρακτήρα αστεϊσμού είχαν, ώς τρόπος έκφρασης μέσω της γλώσσας. Αλλά μάλλον το χιούμορ μου έχει γίνει πολύ κάφρικο τελευταία, και ίσως να ενόχλησε.
ΥΓ2: ελπίζω όποιος/α με διαβάζει, να εντόπισε τα 3 δωράκια που προηγήθηκαν.

να άλλη μια καλή ιδέα για το μπλόγκ, να ανταλλάσσουμε όλοι/ες δωράκια.
laszlo kovacs 
Tuesday, June 7
  kreas

kreas
Originally uploaded by giorgos_kess.
εμένα αυτό μου έλειψε,
τρελλοί τοίχοι γεμάτοι έξυπνα συνθήματα και αυτοκόλλητα.
και συναυλίες, φεστιβάλ,
παρτυ, κίνηση και σινεμά.
 
  view from Thames

Thames1
Originally uploaded by inertia_.
Αν ειναι κατι που μου εχει λειψει φετος στο Leicestershire ειναι η πολη, τα τσιμεντα και η θεσπεσια μυρωδια απο χαλασμενες εξατμησεις μικρομεσαιων αυτοκινητων.

inertia
 
  ...

clouds
Originally uploaded by inertia_.
Η φωτογραφια ΔΕΝ ειναι 'πειραγμενη', μαλλον τα συννεφα ηταν 'πειραγμενα' εκεινο το απογευμα στη Θεσσαλονικη...
Για αυτο ειναι απαραιτητη η υπαρξη φωτογραφικης μηχανης παντου και παντα

inertia
 
Monday, June 6
  simplirwma Dear Laszlo,
Το γεγονός ότι γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην Ελλάδα, μας περιορίζει εκ προοιμίου κοινωνικά και οικονομικά. Το κοινωνικό στίγμα καθώς και τα αξιακά της συντηρητικής ελληνικής κοινωνίας αποτελούν από μόνα τους μια ανελεύθερη κατάσταση. Βεβαίως, αν είχαμε γεννηθεί στη Νιγηρία θα μεγαλώναμε σε ακόμα πιο ανελεύθερα καταστάσεις. Όπως σωστά το είπες και εσύ, οι επιλογή σου να κάνεις μεταπτυχιακό ήταν «σχετικά ελεύθερη», μιας και ήταν επακόλουθη του προηγούμενου πτυχίου σου. Για αυτό μίλησα πριν για συνεκδοχική δεσμιότητα των σκέψεων άρα και επαγωγικά των επιλογών τώρα.
Πραγματικά, τα λόγια του Γκαλεάνο συνοψίζουν με τον πιο εύστοχο τρόπο όλη αυτή τη κουβέντα που ανοίχτηκε. Επιπλέον ο Πεσόα περιγράφει τόσο όμορφα και ιδανικά την ελευθερία καθώς ο ίδιος αισθάνεται να ασφυκτιά εγκλωβισμένος σε ένα σύστημα, όπου δεν υπάρχει διαφυγή. Και αυτό είναι που φοβούνται οι περισσότεροι (ανάμεσα τους και εγώ), να βρεθείς σε μια συμβατική κατάσταση όπου δεν θα υπάρχει έξοδος κινδύνου. Η αντισυμβατικότητα αφορά την καθημερινότητα. Είναι μορφή πάλης και έχει νόημα όταν εξελίσσεται συνειδητά. Ειδάλλως είναι απλά ένα καπρίτσιο. Επίσης, η αντισυμβατικότητα είναι σύμφυτη με τον εγωκεντρισμό και την εξύψωση του Εγώ σου, μόνο όμως σαν πρόταγμα της ατομικότητας σου απέναντι στην συνθλιπτική μαζοποίηση.
Τώρα όσον αφορά τη γλώσσα γραφής θα υποθέσω ότι αστειεύεσαι μιας και αν αρχίζαμε να γράφουμε «στη γλώσσα των σοφών της αρχαιότητας και της πατρίδας της δημοκρατίας», μάλλον δεν θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε καθώς η γλώσσα που εννοείς είναι τα αρχαία ελληνικά, τα οποία ελάχιστη σχέση έχουν με τα νέα ελληνικά. Και αυτό από την άποψη ότι η γνώση της μιας δεν εξασφαλίζει και την γνώση της άλλης. Άσε που επειδή η γλώσσα είναι τρόπος έκφρασης ας είναι και σουαχίλι και ανεπιτήδευτη, παρά ελληνική και επιτηδευμένη. Λίγος (γλωσσικός) διεθνισμός δεν βλάπτει.
Ps. Θα ήταν ενδιαφέρον να γραφτούν και μερικές σκέψεις πάνω στην (αν)ελευθερία του έρωτα
jiggis 
  Και συμφωνώ και διαφωνώ Πάντως χαίρομαι που το ποστ του πεσσόα ξύμνησε αντιπαραθέσεις και συνέβαλλε στο πολλαπλασιασμό των σχολίων.
Είναι κάποια σημεία που συμφωνώ, όπως αυτό:
"Εκτιμώ ότι η ανθρώπινη φύση είναι αλληλένδετη με την αέναη αναζήτηση"
Και άλλα που διαφωνώ:"Και αυτή η αναζήτηση (που συνήθως εκφράζεται απο μια ανήσυχη κατάσταση) δεν μπορεί να καταστεί εφικτή σε μια κατάσταση ελευθερίας."
Ή αυτό:"Συνήθως η ελευθερία είναι η πρόφαση για μεταφορά σε μια εξαρτημένη κατάσταση. Κανείς μας δεν αντέχει μια πλήρως ελεύθερη κατάσταση."
Κυρίως συμφωνώ στο εξής όμως:"Η ελευθερία είναι μια ουτοπία την οποία απλώς φανταζόμαστε σε στιγμές καταπίεσης ως μια λυτρωτική κατάσταση."
Γιατί, και βέβαια η ελευθερία είναι ουτοπία και τούμπαλιν. Αλλά εδώ θα παραθέσω το (μεγάλο) Εντουάρντο Γκαλλεάνο που είχε γράψει (ίσως και να μην το θυμάμαι ακριβώς):

"Όταν εσύ κάνεις ένα βήμα, η ουτοπία κάνει 2. Όταν κάνεις 2, η ουτοπία κάνει 4. Όταν κάνεις 4, αυτή κάνει 6.
Και τότε σε τί χρησιμεύει η ουτοπία;
Σε κάνει να προχωράς"

Και αυτό είναι και η ελευθερία. Ένα όνειρο για να προχωράμε, οι άνθρωποι.
Και εδώ συμφωνώ και πάλι με τον/την προηγούμενο/η συγγραφέα, που αναφέρει:"Η ελευθερία είναι μια ιδέα που είναι καταδικασμένη να παραμένει ανολοκλήρωτη. Είναι ο λόγος για δημιουργία, η αφορμή, το κίνητρο."
Αλλά για δυνητικότητες, του τύπου "ακόμα και αν, αν η γιαγιά μου είχε ρόδες" κλπ, δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουμε όσο και να το συζητάμε. Γιατί δεν θα έχουμε ποτέ ένα κοινό έδαφος εμπειρίας, εκτός αν το συγκεκριμενοποιήσουμε.
Αφού λοιπόν τα καλύτερα μέσα συγκεκριμενοποίησης είναι τα παραδείγματα, να το εστιάσω και εγώ στο σήμερα, στη σημερινή μου κατάσταση.
Τώρα κάθομαι στο γραφείο μου, μπροστά σε ένα παράθυρο που με βλέπουν όλοι όσοι περνάνε και γράφω τη πτυχιακή μου (ή έτσι πιστεύω, αν και έγραψα σημερα καμμιά 300ρια λέξεις).
Αυτό ήταν μια επιλογή, που έγινε σε ένα καθεστώς σχετικής ελευθερίας. Να εξηγηθώ: Μόνος μου επέλεξα το πανεπιστήμιο, μόνος μου επέλεξα το μεταπτυχιακό. Μόνος μου είχα επιλέξει και το πρώτο μου πτυχίο.
Αλλά μέσα στο ελληνικό πολιτισμικο και κοινωνικό πλαίσιο, αν έχεις τελειώσει τη σχολή που τελείωσα, δεν πας πουθενά χωρίς μεταπτυχιακό (όχι ότι πας και κάπου συγκεκριμένα με αυτό).
Άρα, οι κοινωνικές και οικονομικές απαιτήσεις ήδη μου είχαν περιορίσει την ελευθερία μου.
Επίσης, όταν το μυαλό μου φεύγει από το δεδομένο θέμα της πτυχιακής μου (πολύ συχνά να προσθέσω), τότε σκέφτεται μια ουτοπία: τη ζωή του χρόνου, που δεν έχω ιδέα πώς θα είναι, αλλά τη φαντάζομαι ως πιο "ελεύθερη" από φέτος, με λιγότερη ανία τουλάχιστον, χωρίς πάρκιγκ μπροστά στο παράθυρο, χωρίς φωνακλάδες μεθύστακες ολούθε. Αναμφισβήτητα, είναι μια ουτοπία, που με βοηθάει να προχωράω. Αναμφισβήτητα πάλι, δεν είμαι, ούτε θα είμαι ελεύθερος, φέτος ή του χρόνου.
Αλλά είναι κάτι άλλο η ελευθερία πέρα από μια ιστορική κοινωνική κατασκευή, "ένα κατασκευασμένο μύθευμα ή ένα γλωσσικό τέχνασμα";
Ναι, είναι, θα ήταν η άδολη απάντησή μου, αν ήμουν άδολος.
Αλλά και που δεν είμαι, θα έλεγα ότι είναι: μια ελπίδα, ένα όνειρο.
Που μας κάνει να προχωράμε και να παλεύουμε.
Και οι συγγραφείς που την παλεύουν (ο Γκαλεάνο, ο Πεσσόα και άλλοι, και άλλοι) είναι σαν τους αντικατοπτρισμούςστην έρημο:
μας δίνουν φτερά να πετάξουμε.
Ενώ η αντισυμβατικότητα είναι ένα εργαλείο της πάλης για την ουτοπία.
Που υπογραμμίζει τις διαφορετικές στρατηγικές και ανθρώπους μέσα σε αυτή.

Ουφ, αρκετά με το παραλήρημα.

Ποιός/α έβαλε το Καζαντζάκη και το σχολίασε στα ξένα;
ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ, ελληνικό μπλόγκ είμαστε.

Μόνο στη γλώσσα των σοφών της αρχαιότητας και της πατρίδας της δημοκρατίας να μιλάμε/γράφουμε παρακαλώ...
Laszlo Kovacs 
  some thoughts Ελευθερία πραγματική δεν υπάρχει. Κανένας άνθρωπος δεν ήταν ποτέ ελεύθερος και ούτε πρόκειται να υπάρξει. Η ελευθερία είναι μια ουτοπία την οποία απλώς φανταζόμαστε σε στιγμές καταπίεσης ως μια λυτρωτική κατάσταση. Καμία σκέψη δεν είναι πραγματικά ελεύθερη. Κάθε σκέψη είναι συνεκδοχικά δέσμια της προηγούμενης. Όπως κάθε ουτοπία έτσι και η ελευθερία είναι μια πολύ παρεξηγημένη έννοια. Συνήθως η ελευθερία είναι η πρόφαση για μεταφορά σε μια εξαρτημένη κατάσταση. Κανείς μας δεν αντέχει μια πλήρως ελεύθερη κατάσταση. Τα όρια και οι δεσμεύσεις υπάρχουν στις ζωές μας για να καταλύονται. Ακόμα και αν υπήρχε ελεύθερος άνθρωπος θα έψαχνε όρια για να τα παραβεί. Ο καθένας από εμάς μετά από ένα διάστημα ελευθερίας, είναι βέβαιο ότι θα αναζητήσει μια δέσμευση από την οποία αργότερα θα παλεύει να απαλλαγεί και ταυτόχρονα θα αναγάγει την ελευθερία ως υπέρτατη ανθρώπινη αξία. Εκτιμώ ότι η ανθρώπινη φύση είναι αλληλένδετη με την αέναη αναζήτηση. Και αυτή η αναζήτηση (που συνήθως εκφράζεται απο μια ανήσυχη κατάσταση) δεν μπορεί να καταστεί εφικτή σε μια κατάσταση ελευθερίας. Η ελευθερία είναι μια ιδέα που είναι καταδικασμένη να παραμένει ανολοκλήρωτη. Είναι ο λόγος για δημιουργία, η αφορμή, το κίνητρο. Επιτελεί άλλο σκοπό απο αυτόν που έχουμε στο μυαλό μας. Μορφές έκφρασης όπως η τέχνη, επανειλημμένα έχουν χρησιμοποιήσει ανελεύθερες καταστάσεις ως πηγή έμπνευσης. Σε ένα πιο ρεαλιστικό επίπεδο θα ήταν σοφότερο να μιλάμε για μορφές ελευθερίας και όχι για μια καθολική ελευθερία. Ο δρόμος προς την ελευθερία είναι ένας μοναχικός δρόμος. Για μένα φαντάζει σαν μια εξαντλητική διαδρομή όπου στο τέλος σε περιμένει το έπαθλο. Το κόστος όμως ίσως να είναι δυσανάλογο. Και στο τέλος όταν κρατήσεις αυτό το πολύτιμο έπαθλο, θα αναρωτηθείς: και τώρα τι??? Το να αναζητάς στη ζωή σου την ελευθερία είναι σαν να αποφεύγεις να ζήσεις. Το menu για μια γεμάτη ζωή πρέπει να έχει απ’όλα, χαρές, λύπες, ενθουσιασμό, απογοήτευση, δράση, αντίδραση, μελαγχολία, αδικαιολόγητη χαρά, έρωτα, αγάπη, απέχθεια, ιδέες, ιδανικά. Αξίες τετριμμένες, αξίες διάφορες των παραδοσιακών. Όλα να εναλάσσονται αρμονικά ή ακανόνιστα. Αν είναι να αγωνιστώ για κάτι προτιμώ αυτό να είναι η αντισυμβατικότητα παρά για ένα κατασκευασμένο μύθευμα ή γλωσσικό τέχνασμα που ονομάζεται ελευθερία.
Όσο για το ρητό “Love will tear us apart”, το μόνο σίγουρο είναι ότι συμφωνώ. 
  In a manner of speaking "Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος" (Νίκος Καζαντζάκης)

Very wise quote. It gives off a certain power...because you know that if you do achieve having no fears and no hopes you shall be free. There is nothing that can harm you and nothing that can make you weak. But is that what freedom is like? Or is freedom a different concept all together? Isn't a man happy with himself and with what he has achieved, free, although he has his own fears?Although he dreams at night that fireworks explode in the sky and that the stars shine even brighter than before? I don't want to be free from hopes and fears.I want to resign myself to ideals, to people, to love. They give me a reason to keep on being. They give me a reason to have feelings. Anger, love, sadness, misery...isn't that what we are?I thought we were human...at least that's our constant excuse...or maybe it's just mine. 
Sunday, June 5
  stone

stone-color
Originally uploaded by inertia_.
Διαβαζω και ξαναδιαβαζω το προηγουμενο post, και προτιμω να απαντησω με τα λογια ενος αλλου ποιητη, που μαλλον συμμεριζοταν τα λεγομενα του αναρχικου τραπεζιτη.
Δεν ξερω κατα ποσο διαφωνω η συμφωνω...ακομα.

inertia
 
  aυθόρμητο σχόλιο Aυθόρμητο σχόλιο...

1)Αν νιω8εις ότι ο εαυτό σου σε κρατάει δέσμιο...και ψάχνεις να απελέυθερωθείς από σένα...την έχεις βαμμένη...
2)Δεν είναι κακό να έισαι δεσμευμένος με κάποια πράγματα...μαθαίνεις τα όρια σου...και μερικές φορές τα όρια μας βοηθάνε από το να μην τρελαθούμε και να ισορροπούμε...
3) Τι πιο απελευθερωτικό από το συναίσθημα του έρωτα και της αγάπης, όταν βρίσκει ανταπόκριση...Τι πιο 'λέφτερο' από το να είσαι ευτυχισμένος μεσα σε μια ερωτική σχέση...να αγαπάς και να αγαπιέσαι...και να μη φοβάσαι να το εκφράσεις...?

fotonio 
  "Να μην υποτάσσεσαι σε τίποτα;"
«Να μην υποτάσσεται σε τίποτα; ούτε σε άνθρωπο, ούτε σε έρωτα, ούτε σε κάποια ιδέα, να έχεις εκείνη τη μακρινή απόσταση που συνίσταται στο να μην πιστεύεις στην αλήθεια, ούτε, αν υποθέσουμε πως υπάρχει, στη χρησιμότητα να τη γνωρίζεις; σε αυτή τη σφαίρα, νομίζω, πρέπει να εκτυλίσσεται, για τον εαυτό της, η εσώτερη πνευματική ζωή αυτών που ζουν χωρίς να σκέφτονται. Να ανήκεις σε κάποιον; ιδού η χυδαιότητα. Πιστεύω, ιδανικά, γυναίκα ή επάγγελμα, όλα αυτά είναι κελί και χειροπέδες. Να είσαι και να παραμένεις ελεύθερος. Η ίδια η φιλοδοξία, αν γίνει υπερηφάνεια και πάθος, είναι ένα φορτίο, και δεν θα νιώθαμε υπερηφάνεια αν κατανοούσαμε ότι είναι ένα σκοινί από το οποίο μας τραβάνε. Όχι, ούτε καν δεσμούς με τον εαυτό μας! Ελεύθεροι από τον εαυτό μας και από τους άλλους, στοχαστικοί χωρίς έκσταση, σκεπτόμενοι χωρίς συμπέρασμα, θα ζήσουμε, απελευθερωμένοι από το θεό, το μικρό διάλειμμα που είναι διάσπαση της προσοχής των δημίων παραχωρεί στην έκστασή μας στη διάρκεια της παρέλασης. Αύριο μας περιμένει η γκιλοτίνα. Αν δεν είναι αύριο, είναι μεθαύριο. Ας βγάλουμε περίπατο στον ήλιο την ανάπαυσή μας πριν από το τέλος, αγνοώντας συνειδητά τους σκοπούς και τις συνέπειες. Ο ήλιος θα χρυσίσει τα χωρίς ρυτίδες μέτωπά μας, και η αύρα θα φέρει δροσιά σε όσους έπαψαν να ελπίζουν».

- Φερνάντο Πεσσόα -

Από τα εγκαίνια του μπλογκ σκεφτόμουν να το βάλω, τώρα το αποφάσισα.
Τα καλά του ελληνικού ινδυμηδια. Πολλοί τρελλοί να συνεισφέρουν ότι τους κατέβει.
Τί πιστεύουν γι' αυτό οι συνάδελφοι/ισσες συγγραφείς;
Να ένα έναυσμα για συζήτηση, και πολλά σχόλια.
Αν ενδιαφέρεται κανείς...
Γιατί ο Πεσσόα, αν δεν με απατά η μνήμη μου, μπορεί να πέθανε ως κατακαημένος λογιστής της Λισσαβόνας που τα έγραφε αυτά κρυφά.
Και συμφωνούμε σε αυτά που γράφει;
Γιατί εγώ διαφωνώ ότι τα ιδανικά είναι κελί και χειροπέδες. Γιατί και αυτό είναι αγνωστικισμός του κώλου, και παπαρολογίες.
Αλλά ο ποιητής έχει έχει ένα δίκιο...
Τί λέτε; Για να ανάψει η ελληνική συζήτηση...
Έτσι κι αλλιώς, νομίζω ότι όλοι όσοι γραφουν εδώ το κάνουν επειδή βαριούνται.
Laszlo Kovaks 
  Eleoooooossss Έλεοοοοοοοοοοοςςςςςςςςςςςς, είναι η τρίτη μου προσπά8εια να γράψω...το blog δεν 8έλει το γραπτούλι μου :(

Λοιπόν όπως έλεγα....σ αυτο που σβήστηκε...
Οι τελευταίες μέρες ήταν λίγο ταλαίπωρες για μένα...αν μη τι άλλο όμως ένιωσα teenager again…
Μη θέλοντας να επεκταθώ σε λεπτομέρειες και πρόσωπα...όχι τίποτα άλλο....αλλα, οι αγαπητοί? Μισητοι? Αντιπαθητικοί? Συμπαθητικοί? Αδιάφοροι? μου φίλοι?...γνωστοί?...συντοπίτες?...έλληνες?...άτομα που μοιραζόμαστε κοινές απόψεις? Blog creators? γείτονες?[ δεν ξέρω πώς να τους χαρακτηρίσω μετά από όλα αυτά που μου συμβαίνουν...(συγχωρέστε με in advance…δημιουργοι του blog)]….θα με λογοκρίνουν :?

Που λέτε...έλεγα, ότι μετά τις μέρες διαλογισμού κατέληξα σε ταπεινά συμπεράσματα concerning life…my life…
· Η ζωή είναι απίστευτη, σκληρή, προκλητική και πολύπλοκη συγχρόνως...
· Είναι «τρομακτικό» να σκέφτομαι πόσα εκατομμύρια τρόποι προσέγγισης μιας κατάστασης υπάρχουν...
· Μάλλον όμως αυτό είναι η ομορφιά και η ασχήμια της ανθρώπινης φύσης...Η πολυπλοκότητα! Αt least for me, it’s fucking challenging and sexy…
· Και το πιο σημαντικό: «Γειράσκω αεί διδασκόμενος»...Αέναη διαδικασία και δημιουργική, indeed!

Αυτά τα ολίγα για αρχή....Χαιρετώ 
  bull&goth

bull&goth
Originally uploaded by inertia_.
απο την μερα στο Birmingham
 
  Και εγώ που θα έλεγα ότι ο ύπνος και το φαγητό είναι από τις διασκεδάσεις μας εδώ... Σήμερα ξυπνησα με κέφια.
Συνήθως ξυπνάω χωρίς, και νιώθω κουρασμένος, αλλά σήμερα ήταν αλλιώς. Ίσως να φταίει ότι κοιμήθηκα πάνω από 8 ώρες, ίσως ότι είχα αποφύγει το καφέ την προηγούμενη, αλλά είμαι πολύ ευχαριστημένος τώρα το πρωί.
Και σκεφτόμουν ότι οι μέρες μου εδώ διαφοροποιούνται από το φαγητό που θα φάω αλλά κυρίως από τα διαλλείματα του ύπνου.
Αν θα κοιμηθείς καλά το βράδυ, τί ώρα, αν θα χορτάσεις ύπνο το πρωί (γιατί υπάρχουν και πολλοί ασεβείς φασαριόζοι εδώ γύρω), τί διάθεση θα έχεις όταν ξυπνήσεις,
αν θα κοιμηθείς το μεσημέρι (εγώ που έχω και δυσκολίες), τί ώρα, πόση ώρα, πόσο έχεις βαρύνει από το φαγητό, κλπ.
Το ίδιο και με το φαγητό. Οι ίδιες ερωτήσεις.
Οι ίδιες μικρές λεπτομέρειες, που σε κάνουν να καταλαβαίνεις τη μούχλα σου.
Γιατί αν οι μέρες σου διαφοροποιούνται από το φαγητό και τον ύπνο, κάτι έκανες λάθος.
Καταραμένε ινέρτια, πάει η καλή μου διάθεση. 
  Οι μικρες ωρες... Ισως το πιο δυσκολο μερος μιας τυπικης ημερας στο Loughborough ειναι το βραδυ, τις ωρες που η συντριπτικη πλειοψηφια του νησιου βρισκεται ηδη στο τριτο ονειρο. Η ωρα ειναι 3 παρα και σε 2 ωρες θα ειναι μερα...σε 4 ωρες ο ηλιος θα ειναι αρκετα ψηλα για να κανει την ενοχλητικη του εισοδο στο δωματιο μου (πως λενε το πατζουρι στα αγγλικα?), αλλα αισθανομαι πως το λιγοτερο που θελω να κανω ειναι να πεσω για υπνο. Πως να πεσεις για υπνο και να αισθανθεις κουρασμενος μετα απο μια μερα οπου το πιο δραστηριο πραγμα που εκανες ηταν να περπατησεις για 20 λεπτα ως το μαρκετ για αναζητη τροφης?
Το σεναριο μπορω να το φανταστω... θα σταματησω να γραφω σε λιγα λεπτα, θα βαλω στο win amp κατι αναμεσα σε silver mt zion και explosions in the sky, θα ρυθμισω τον υπολογιστη να κλεισει σε 40 λεπτα και τα κομματια να παιζουν σε τυχαια σειρα, θα κλεισω το χαμηλο φως που καιει ολη μερα και θα κανω πως κοιμαμαι. Φυσικα θα αρχισω να κοιμαμαι πραγματικα, αρκετη ωρα αφου κλεισει απο μονο του το lap top, και σε λιγες ωρες θα ξυπνησω αγχωμενος θα κοιταξω την ωρα στο κινητο μου και θα δω οτι ειναι μολις 6μιση, επειδη οι γαμημενες κουρτινες μου οχι μονο δε κρατανε το φως αλλα το διαχεουν περισσοτερο στον χωρο. Αν ολα πανε καλα, θα σηκωθω απο το κρεβατι κατα τις 12, την ωρα που οι ντοπιοι ορμανε στις pub για να παρουνε το γευμα τους. Ισως σκεφτομαι παρα πολυ στις μικρες ωρες και θα επρεπε να το σταματησω ειδικα τωρα που οι μερες γινανε τεραστιες και το σκοταδι ειναι ενα απλο διαλειμμα απο μια βαρετη μερα. Δεν εχουμε χρονο για αυπνιες, το σκοταδι ειναι πολυ λιγο πλεον στα east midlands, και οπως λεει και το τραγουδι...
the night has come, to hold us young. Καληνυχτα.

inertia 
Saturday, June 4
  Μερικές αντιρρήσεις... Στο πόστ του ο ινερτια περιγράφει τους ντόπιους Άγγλους σαν localia. Ήθελα σε αυτό το σημείο, και αφού συμβουλεύτηκα το μαξιλάρι μου, να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου.
Γιατί δεν είναι μόνο τα localia εδώ.
Αυτοί/ες ήταν αναμενόμενο να υπάρχουν, αφού η δομή και η κοινωνικοπολιτική περιγραφή της αγγλικής working class ήταν γνωστή. Αυτό που εννοώ είναι ότι οι εν λόγω κύριοι/ες μοιράζονται όλα τα χαρακτηριστικά της αγγλικής εργατικής τάξης, και μάλιστα μιας μικρής πόλης, στα βάθη των μίντλαντς, με δεδομένη την αποβιομηχάνιση και το τέλος του αγγλικού κράτους πρόνοιας. Μην τονίσω και την αναφερόμενη απο όλους βαρεμάρα των μιντλαντς (μέχρι και ταινίες γυρίζουν πια γι' αυτή).
Αυτά τα περίμενα.
Ίσως με περισσότερη αξιοπρέπεια, ίσως χωρίς την έμφαση στα άσπρο χρώμα ρούχων και παπουτσιών, ίσως στο λιγότερο φωνακλάδικο.
Είχα δεί αρκετό αγγλικό ρεαλιστικό κινηματογράφο και είχα (;) μια ιδέα της κατάστασης.

Αυτό που δεν περίμενα καθόλου ήταν η κατάσταση των φοιτητών.
Δεν ξέρω.
Ίσως να φταίει που το κωλοπανεπιστήμιο αυτό ειδικεύεται στους μηχανικούς, στους μάνατζερ και κυρίως στους τεφαατζήδες [κα Λουκά: ΟΟΟΟΟΟΟΟΟ ΟΟΟΟΟΟΟΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ!!!!!!! 6666666666666666666666!!!!!!!!!!!
ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ ΟΞΑΠΟΔΩ!!!!!!)]
Ίσως να φταίει η γενικευμένη αποβλάκωση της χώρας, η επιβολή της πολιτισμικής ηγεμονίας (γεια σου ρε Γκράμσι!) που τους έχει κάψει τα μυαλά, ίσως να φταίει η προτεσταντική έλλειψη σκέψης και η work ethic.
Ξεχνάω και την οικογένεια...
ΑΛΛΑ:

Εγώ το να βλέπω παιδάκια (19-20, 21 το πολύ) που να είναι σενιαρισμένα αλλά μεθυσμένα από τις 23:00 στο κέντρο μιας μικρής πόλης δεν το περίμενα.
Που να σου λένε: "i am on a mission to get pissed".
Που να είναι ξεμέθυστοι, ευγενικοί, φοιτητάκοι το πρωί (μάλλον ως τις 19:00) και μετά να γίνονται οι πιο φωνακλάδες, εκενευριστικοί μεθύστακες που μπορεί να υπάρξουν. Σε σημείο να θές να κυκλοφορείς με παλούκια και ρόπαλα baseball, σε φάση "αποσπάσματα εκκαθαρίσεως".
Που να μην τους νοιάζει τίποτα άλλο από το να παίξουν μπάλα και να πιούν τις μπύρες τους, και μπάφους, οι πιο μάγκες.
Που βλέπουν το μέλλον τους ως μια καλή δουλειά, περισσότερες μπύρες, μια γκόμενα, καλό αμάξι και πρώτη αγορά σπιτιού στα 24.
Που δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο.
Που οι μισές κουβέντες τους περιέχουν τη μαγική φράση: "I can't be bothered".
Και που θεωρούν (πολιτισμικά) κακό να ενδιαφέρονται για τη κατάσταση του κόσμου γύρω τους, να έχουν άποψη.

Ε, αυτό δεν το περίμενα...

Παρεπιπτόντως, μερικοί από αυτούς που έγραφα πιο πρίν, κάνουν μια καινούρια Φερράρι να μουγκρίζει, έξω από το παράθυρό μου.
20 χρονώνε με Φερράρι!!!!!!!!!!!!! 
Friday, June 3
  Daytrip to the world..... Σημερα περασα ολη την μερα μου στο Birmingham παρεα με την Χ.

...βολτα στο κεντρο της πολης, μια κατα λαθος εισοδος στο Bullring ενα απο τα μεγαλυτερα εμπορικα κεντρα που εχει γνωρισει η ανθρωποτητα (...), μια επισκεψη στην γοτθικη εκκλησσια απεναντι απο το Bullring και φωτογραφιες στους ταφους των ιπποτων και των παλιων αρχιεπισκοπων (κατι απο κωδικα Da Vinci δηλαδη μονο που δεν εψαξα τι κρυβουν οι συγκεκριμενοι ταφοι), και ενα τρελο αισθημα αποπροσανατολισμου στην προσπαθεια μου να βρω ενα δισκαδικο που μου ειχε δειξει πριν καιρο η Χ.
Το συγκεκριμενο δισκαδικο ειναι το ονειρο καθε ενος απο εμας που εχει αναγει το high fidelity σε ενα βιβλιο σηματνικοτερο και απο την Βιβλο. Πολλα cd και βινυλια, ενας ολοκληρος τοιχος με σπανιες jazz κυκλοφοριες και 2 πωλητες που ισως αρνηθουν να σου πουλησουν κατι που εχουν μονο για ειδικους πελατες. Εφυγα απο το δισκαδικο (swordfish), με μια κυκλοφορια των at the drive in, 4 χρονια μετα τη διαλυση τους με ενα cd που λειτουργει σαν best of της μπαντας και ενα δευτeρο dvd με ολα τα video clip τους.
Με τις μουσικες αναγκες καλυμενες και με 13.90 λιρες μειον, σειρα ειχε η καλυψη λιγοτερο βασικων αναγκων οπως το φαγητο, με το ριζοτο της Χ. να κανει μια χαρα την δουλεια του και με την βροχη να πεφτει συνεχως δημιουργωντας ενα θολο τοπιο απο τον 14ο οροφο της εστιας (κατι τετοιο ειχε στον νου του ο George οταν εγραφε το 1984 ...). Και αφου ειδαμε χορτατοι μερικα απο τα videos των Τεξανων, επομενος σταθμος- cinema!
Sin City. Απο τις πιο fucked up ταινιες που εχω δει τον τελευταιο καιρο. Βασισμενη σε μια σειρα κομιξ, η ταινια δε σε αφηνει να διακρινεις ευκολα που τελειωνει το animation και που αρχιζει η πραγματικοτητα. Με συνεχεις σκηνες απιστευτης βιας που θα ζηλευε ο Tarantino (κομμενα χερια, ποδια, αυτια, γεννητικα οργανα, πολτοποιηση κεφαλιου μετα απο γροθιες, (σχεδον) αθανατοι τυποι κτλ κτλ...), η ταινια σιγουρα δεν ειναι για ευαισθητα στομαχια, αν και η αισθηση του animation και το ασπρομαυρο background αποροφαει ενα μεγαλο μερος των 'κραδασμων'. Το μονο κακο ειναι το γεγονος οτι η ταινια διαρκει αρκετα παραπανω απο οσο θα επρεπε , με την τελευταια ιστορια να δειχνει πολυ μικρη σε σχεση με τα οσα εχεις δει πριν . Αλλα αυτο δε μας πειραξε καθολου γιατι χασαμε πολυτιμο χρονο απο την ταινια προσπαθωντας να βολεψουμε τα αναψυκτικα μας στις θεσεις τους...
Το τελος αυτης της διαφορετικης μερας στα midlands, ηταν ενας μικρος αγωνας δρομου για τον σταθμο των τρενων (sorry παιδια..), μια κουραστικη αναμονη στο Leicester για την ανταποκριση, και ενας μοναχικος και ακρα μελαγχολικος περιπατος απο τον σταθμο ως το σπιτι μου με το discman να παιζει μετα απο καιρο το μπλε cd απο το mellon collie and the infinite sadness, το soundtrack της εφηβειας μου στα στενα πισω απο την Ναυαρινου και στα μικρα studio πισω απο το Γαλλικο Ινστιτουτο.

inertia 
  2ο πόστ στην ίδια μέρα; Και ΝΑΙ, η βαρεμάρα μου με έχει κάνει να γράφω και 2ο πόστ σήμερα...

Μια που είχα άλλη μια εποικοδομητική συζήτηση για την αυτοσυνειδητοποίησή μου ως άντρα και άνθρωπο, σκέφτηκα να γράψω άλλο ένα παραλήρημα, έτσι, και για να περνάει η ώρα στα ατέλειωτα απογεύματα εδώ στη γή της παρακμής (σαν στίχος ακτιβ μέμπερ μου βγήκε).
Μάλλον για επιλογές θα γράψω, επιλογές στις σχέσεις (τις σεξουαλικές βέβαια). Η φίλη μου η Φ. μου επισήμανε ότι όσο είμαστε νέοι δεν καταλαβαίνουμε τα λάθη που κάνουμε όταν παρατάμε κάποιον/α αλλά μετά, όταν περάσουν τα χρόνια, τις κάνουμε τις αποτιμήσεις μας, και κρίνουμε αποστασιοποιημένα, με φθαρμένη τη πατίνα του χρόνου, τι λάθη κάναμε, ποιές επιλογές ήταν σωστές και ποιές βεβιασμένες ή από εγωισμό ή κακή εκτίμηση.
Όλα αυτά φυσικά αν είχαμε κάποια σεξουαλική ζωή ως τη στιγμή του αναλογισμού και οι σεξουαλικοί μας παρτενέρ ξεπερνούν τους δυαδικούς αριθμούς.
Οπότε, αφού εδώ δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να διαβάζουμε και να σκεφτόμαστε (περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαίς), έκανα και εγώ έναν απολογισμό όσο αυτή μιλούσε.
Φυσικά, δεν θα επεκταθώ σε τίποτα, γιατί δεν το επιτρέπει η κουλτούρα μου...
Απλά να πώ ότι το πράγμα που μετανιώνω περισσότερο είναι ότι δεν έκανα και με μια σαλονικιά αρχιτεκτόνισσα, πριν πολύ καιρό... και
ότι χώρισα 3 μήνες νωρίτερα από ότι θα έπρεπε με τη μεγάλη σχέση μου, αφού είχα μεγαλοπιαστεί (και ψιλοαγχωθεί) όπως καταλήξαμε ότι γίνεται σε μεγάλες σχέσεις.
αυτή η reflexivity για σήμερα.
Τhat' s all folks...

Και βέβαια, ότι δεν έχω ιδέα τί θα κάνω στο μέλλον με το "πρόσωπο" ...
Τί σου κάνουν τα χωριά.
Πού να το φανταζόμουν ότι θα κατέληγα σε τόση σκέψη...
Α ρε κάτι λάθος επιλογές που κάναμε για τα πτυχία μας... 
  Πώς λενε τη μούχλα στα αγγλικά ρε παιδιά; είπα σήμερα να ειδοποιήσω τους υπέυθυνους της εστίας μου για τη μούχλα στο ταβάνι του μπάνιου μου. Πώς λένε τη μούχλα όμως;
Μετά από αναζήτηση στα λεξικά (α ρε λίνουξ με τα πακέτα σου) βρήκα ότι τη λένε mould, σαν τον Bob Mould, τον ηγέτη των Husker Du (τελείως άσχετο, όμως κανονικά χρειάζεται και ουμλάουτ, αυτά τα περίεργα σημαδάκια των γερμανικών).
Βέβαια, η μούχλα δεν εμφανίστηκε χθές, υπήρχε από το πρώτο τρίμηνο που έμεινα εκεί. Απλά σκέφτηκα ότι η μούχλα είναι ενδεικτική του μέρους και της απραγίας που μας δέρνει όλους.
Αφού από την αρχή δεν με ενόχλησε, δεν έκανα κάτι
Αλλά μετά σκέφτηκα ότι η κωλοεταιρεία που μας εκμεταλλεύεται (όποιος μείνει στην Αγγλία να την αποφύγει) θα μου τη χρέωνε ως δικιά μου ζημιά και θα μου την έβγαζε από την εγγύηση.
Ως τότε βαριόμουν, δεν έκανα κάτι, ζούσα σε μια μέρα της μαρμόττας (δες και προηγούμενο ποστ) και το αμέλησα.
και η μούχλα είναι σαν τα μιντλαντς. Στην αρχή την προσέχεις, αλλά δεν σε ενοχλεί ( εκτός αν είσαι μυγιάγγιχτος/η) και δεν της δίνεις σημασία. Μετά αρχίζει να πέφτει το μάτι σου όλο και περισσότερο, αλλά είσαι σε κύκλους δραστηριοτήτων, και δεν κάνεις τίποτα πάλι. Μετά συνειδητοποιείς την αναγκαιότητα να κάνεις κάτι, αλλά τώρα έχεις κολλήσει στη μέρα της μαρμόττας, με αέναα επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα (οι μέρες μου από το Μάρτιο) και το ξεχνάς συνεχώς.
Τελικά το αποφασίζεις και το κάνεις, και μετά δίνεις συγχαρητήρια στον εαυτό σου...
αντε, 7 μέρες...

 
  Η μερα της μαρμοτας
Η μερα της μαρμοτας ειναι μια αρκετα παραξενη ταινια με ενα αρκετα παραξενο σεναριο...Ο Bill Murray, πρωταγωνιστης της ταινιας, βρισκεται για καποιο λογο σε μια μικρη χιονισμενη αμερικανικη πολη, στη μεση του πουθενα. Μετα τις πρωτες μερες εκει, αντιλαμβανεται οτι ολες οι μερες επαναλμβανονται σε σταθερη τροχια, οι ανθρωποι, τα αυτοκινητα, τα παντα. Προσπαθει να καταλαβει τι συμβαινει, γιατι γινεται αυτο και γιατι ειναι ο μονος που το καταλαβαινει, με την ολη πορεια της ταινιας να θυμιζει διηγημα του Kafka.
Μεχρι πριν λιγους μηνες πιστευα, οπως και με ενα πολυ κακο θριλερ, πως αυτα συμβαινουν μονο στον κινηματογραφο... Μετα τους πρωτους μηνες στο Loughborough αρχισα να αλλαζω γνωμη και να αναθεωρω. Αρχισα να το σκεφτομαι οταν μετα τον πρωτο μηνα εδω, καθε δευτερα στις 12 αφου τελειωνα το μαθημα, πετυχαινα παντα την ιδια κοπελιτσα με το μεγαλο ντοσιε στο φαναρι της epinal st. Προφανως σχολουσε και αυτη στις 12 απο το κολλεγιο απεναντι, και καθως οι διαδρομες που μπορει καποιος να ακολουθησει για να παει σπιτι του ειναι σαδιστικα περιορισμενες, βρισκοταν στο φαναρι την ιδια ωρα και μερα με μενα. Επειτα διαπιστωσα πως οι ελληνες εδω διασκεδαζουν σε ορισμενες μερες, ωρες και μερη...πραγμα που σημαινει οτι αν επιλεξεις να ακολουθησεις αυτους τους ρυθμους διασκεδασης, νιωθεις την επαναληψη να χτυπαει κοκκινο στον οργανισμο σου. Οχι μονο διασκεδαζουν τις ιδιες μερες και ωρες στα ιδια μερη, αλλα επιλεγουν να καθονται ακομα και στο ιδιο σημειο μεσα στην καθε pub.
Αλλα και τις αλλες μερες που επελεγα να βγω, και με τις πιο πολλες pub να κλεινουν στις 23.00, κατεληγα στα ιδια μερη με τους ιδιους ενοχλητικα σουρωμενους αγγλους. Επισης διαπιστωσα οτι η εννοια της πολυπολιτισμικοτητας περιοριζεται σε Ινδους, Κινεζους, Ελληνες και Κυπριους (με ελαχιστες εξαιρεσεις), αρα η ελπιδα για διαφορετικη κοινωνικοποιηση πεθανε μαζι με την ελπιδα για καλη διασκεδαση. (οι Ινδοι και οι Κινεζοι ειναι απο μονοι τους μεγαλες ομαδες, Ελληνες και Κυπριους εχει και σπιτι...) Οσο για τους Αγγλους...η λεξη που τους περιγραφει καλυτερα ειναι localia. Με τα ασπρα nike τους, τις φορμες τους και την ταση να κανουν τοση μα τοση φασαρια και να κυκλοφορουν παντα σε αγελες των 7 και πανω. Πραγματικα αδυνατη οποια προσπαθεια κοινωνικοποιησης μαζι τους.
Αρα τι μας μενει σε ενα τετοιο μερος ? Συγκεκριμενα πραγματα. Internet (downloading, msn, ατελειωτο surfing), μουσικη (the perfect drug), βιβλια (η ατακα, το βιβλιο ειναι ο καλυτερος σου φιλος σας λεει κατι?).
Α και συναυλιες στο rescue rooms και το rock city στην πολη σωτηρια η αλλιως Nottingham.
Μια αλλη μερα της Μαρμοτας εφτασε στο τελος της.
Greetings from planet Loughborough
 
Thursday, June 2
  lboromarket1

lboromarket1
Originally uploaded by giorgos_kess.
η διασκέδασή μας στο μικρό χωριό...
ψώνια στις λαϊκές
 
  χρόνος χρειαζεται τον χρόνο του, τον χρόνο μας, τον χρόνο τους 
Οι περιπέτειες μερικών τυχαίων ανθρώπων στα midlands. Τίποτα δεν είναι όπως το φαντάζεσαι...

ARCHIVES
June 2005 / July 2005 /


Powered by Blogger