land of decay
Monday, June 6
  Και συμφωνώ και διαφωνώ Πάντως χαίρομαι που το ποστ του πεσσόα ξύμνησε αντιπαραθέσεις και συνέβαλλε στο πολλαπλασιασμό των σχολίων.
Είναι κάποια σημεία που συμφωνώ, όπως αυτό:
"Εκτιμώ ότι η ανθρώπινη φύση είναι αλληλένδετη με την αέναη αναζήτηση"
Και άλλα που διαφωνώ:"Και αυτή η αναζήτηση (που συνήθως εκφράζεται απο μια ανήσυχη κατάσταση) δεν μπορεί να καταστεί εφικτή σε μια κατάσταση ελευθερίας."
Ή αυτό:"Συνήθως η ελευθερία είναι η πρόφαση για μεταφορά σε μια εξαρτημένη κατάσταση. Κανείς μας δεν αντέχει μια πλήρως ελεύθερη κατάσταση."
Κυρίως συμφωνώ στο εξής όμως:"Η ελευθερία είναι μια ουτοπία την οποία απλώς φανταζόμαστε σε στιγμές καταπίεσης ως μια λυτρωτική κατάσταση."
Γιατί, και βέβαια η ελευθερία είναι ουτοπία και τούμπαλιν. Αλλά εδώ θα παραθέσω το (μεγάλο) Εντουάρντο Γκαλλεάνο που είχε γράψει (ίσως και να μην το θυμάμαι ακριβώς):

"Όταν εσύ κάνεις ένα βήμα, η ουτοπία κάνει 2. Όταν κάνεις 2, η ουτοπία κάνει 4. Όταν κάνεις 4, αυτή κάνει 6.
Και τότε σε τί χρησιμεύει η ουτοπία;
Σε κάνει να προχωράς"

Και αυτό είναι και η ελευθερία. Ένα όνειρο για να προχωράμε, οι άνθρωποι.
Και εδώ συμφωνώ και πάλι με τον/την προηγούμενο/η συγγραφέα, που αναφέρει:"Η ελευθερία είναι μια ιδέα που είναι καταδικασμένη να παραμένει ανολοκλήρωτη. Είναι ο λόγος για δημιουργία, η αφορμή, το κίνητρο."
Αλλά για δυνητικότητες, του τύπου "ακόμα και αν, αν η γιαγιά μου είχε ρόδες" κλπ, δεν πρόκειται ποτέ να συμφωνήσουμε όσο και να το συζητάμε. Γιατί δεν θα έχουμε ποτέ ένα κοινό έδαφος εμπειρίας, εκτός αν το συγκεκριμενοποιήσουμε.
Αφού λοιπόν τα καλύτερα μέσα συγκεκριμενοποίησης είναι τα παραδείγματα, να το εστιάσω και εγώ στο σήμερα, στη σημερινή μου κατάσταση.
Τώρα κάθομαι στο γραφείο μου, μπροστά σε ένα παράθυρο που με βλέπουν όλοι όσοι περνάνε και γράφω τη πτυχιακή μου (ή έτσι πιστεύω, αν και έγραψα σημερα καμμιά 300ρια λέξεις).
Αυτό ήταν μια επιλογή, που έγινε σε ένα καθεστώς σχετικής ελευθερίας. Να εξηγηθώ: Μόνος μου επέλεξα το πανεπιστήμιο, μόνος μου επέλεξα το μεταπτυχιακό. Μόνος μου είχα επιλέξει και το πρώτο μου πτυχίο.
Αλλά μέσα στο ελληνικό πολιτισμικο και κοινωνικό πλαίσιο, αν έχεις τελειώσει τη σχολή που τελείωσα, δεν πας πουθενά χωρίς μεταπτυχιακό (όχι ότι πας και κάπου συγκεκριμένα με αυτό).
Άρα, οι κοινωνικές και οικονομικές απαιτήσεις ήδη μου είχαν περιορίσει την ελευθερία μου.
Επίσης, όταν το μυαλό μου φεύγει από το δεδομένο θέμα της πτυχιακής μου (πολύ συχνά να προσθέσω), τότε σκέφτεται μια ουτοπία: τη ζωή του χρόνου, που δεν έχω ιδέα πώς θα είναι, αλλά τη φαντάζομαι ως πιο "ελεύθερη" από φέτος, με λιγότερη ανία τουλάχιστον, χωρίς πάρκιγκ μπροστά στο παράθυρο, χωρίς φωνακλάδες μεθύστακες ολούθε. Αναμφισβήτητα, είναι μια ουτοπία, που με βοηθάει να προχωράω. Αναμφισβήτητα πάλι, δεν είμαι, ούτε θα είμαι ελεύθερος, φέτος ή του χρόνου.
Αλλά είναι κάτι άλλο η ελευθερία πέρα από μια ιστορική κοινωνική κατασκευή, "ένα κατασκευασμένο μύθευμα ή ένα γλωσσικό τέχνασμα";
Ναι, είναι, θα ήταν η άδολη απάντησή μου, αν ήμουν άδολος.
Αλλά και που δεν είμαι, θα έλεγα ότι είναι: μια ελπίδα, ένα όνειρο.
Που μας κάνει να προχωράμε και να παλεύουμε.
Και οι συγγραφείς που την παλεύουν (ο Γκαλεάνο, ο Πεσσόα και άλλοι, και άλλοι) είναι σαν τους αντικατοπτρισμούςστην έρημο:
μας δίνουν φτερά να πετάξουμε.
Ενώ η αντισυμβατικότητα είναι ένα εργαλείο της πάλης για την ουτοπία.
Που υπογραμμίζει τις διαφορετικές στρατηγικές και ανθρώπους μέσα σε αυτή.

Ουφ, αρκετά με το παραλήρημα.

Ποιός/α έβαλε το Καζαντζάκη και το σχολίασε στα ξένα;
ΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ, ελληνικό μπλόγκ είμαστε.

Μόνο στη γλώσσα των σοφών της αρχαιότητας και της πατρίδας της δημοκρατίας να μιλάμε/γράφουμε παρακαλώ...
Laszlo Kovacs 
Οι περιπέτειες μερικών τυχαίων ανθρώπων στα midlands. Τίποτα δεν είναι όπως το φαντάζεσαι...

ARCHIVES
June 2005 / July 2005 /


Powered by Blogger