land of decay
Wednesday, June 22
  Γιατί γουστάρω το Αμερικάνικο Ρόκ (και τους Αμερικάνους κατά προέκταση) Το αμερικάνικο ρόκ είναι απλό και εύληπτο. Δεν εχει επίφαση σπουδαιοφάνειας και ελιτισμού, οι δημιουργοί του δεν το παίζουν πειραματιστές και καλλιτέχνες ολκής. Κανένα συγκρότημα που προήλθε από την β. Αμερική δεν έχει τα προαναφερθέντα στοιχεία, ούτε καν τα ηλεκτρονικά και χορευτικά (που σημειωτέον, δεν τα καταφέρνουν και ιδιαίτερα, όπως στην Ευρώπη). Στόχος τους είναι η διασκέδασή (τους και) του κοινού. Σε αυτό και τα καταφέρνουν. Ούτε τα πιο πειραματικά συγκροτήματα όπως οι Residents, ή οι Tuxedomoon στον απόηχο του 70 και της ψυχεδέλειας, δεν είχαν χάσει αυτό το προσανατολισμό σε μια υγιή και τίμια σχέση εμπορίου και διασκεδαστή-διασκεδαζόμενου.[Εδώ έλεγα να κάνω μια πολιτισμική κριτική γαι τα παρόμοια πλεονεκτήματα του Αμερικάνικου λαού, την ευθύτητα, τιμιότητα και απλότητα, αλλά τώρα βαριέμαι, και δεν θέλω να επεκταθεί πολύ το κομμάτι]Αυτό έκαναν και οι Queens Of The Stone Age, στις 15/06, στο Φάληρο. Έπαιξαν για το λαό. Το λαό τους που είχε έρθει να ακούσει σκληρό ρόκ, παιγμένο απλά. Παίξαν όλα τα γνωστά κομμάτια, από όλους τους δίσκους. Και εγώ μια μπάντα που ξεκινάει συναυλία σε μια μικρή χώρα με το σινγκλ από τον πρώτο δίσκο (το Regular John), που μάλιστα το είχε παίξει και 5 χρόνια πρίν, εγώ τη σέβομαι. Κυρίως, όταν επιλέγει να παίξει και εκκωφαντικά δυνατά, να αφήσει το crowdsurfing, να παίξει 3 ανκόρ (1 ώρα και 50 λεπτά συνολικά), και κυρίως να αφήσει τους πειραματισμούς και τα τεράστια ηχητικά πειράματα σε άλλους. Και είναι αυτή πλέον, η καλύτερη συναυλία της ζωής μου.

lazlo kovacs 
Comments: Post a Comment

<< Home
Οι περιπέτειες μερικών τυχαίων ανθρώπων στα midlands. Τίποτα δεν είναι όπως το φαντάζεσαι...

ARCHIVES
June 2005 / July 2005 /


Powered by Blogger